Samsun deplasmanında aldığımız yara, sadece tabelada kaybettiğimiz 3 puan değil; aynı zamanda "Nasıl olsa şampiyonuz" yanılgısının sahaya yansımış acı bir faturasıydı. Aslan kükreyemedi, evet. Hatta sahaya çıkmayı unutmuş gibiydik. Kabul edelim, son haftaların verdiği o rehavet bulutu, takımın üzerine ölü toprağı gibi çökmüş. Galatasaray kültürü, kupa ellerde havaya kalkana kadar "şampiyonum" dememeyi, son düdük çalana kadar o formayı terletmeyi gerektirir. Dün sahada gördüğümüz takım, o bildiğimiz, rakiplerine nefes aldırmayan, presiyle boğan şampiyon Galatasaray değildi. Erken gelen şampiyonluk havası, ciddiyeti de beraberinde alıp götürmüş. Ancak unutulan bir şey var: Futbol, ciddiyetsizliği affetmez. Dünkü mağlubiyet, şampiyonluk yolunda ayağımıza takılan bir çakıl taşıdır ve hepimize çok net bir mesaj vermiştir: "Uyanın!" Tabloya bakıyoruz; puan farkı hala 4 ve önümüzde sadece 2 maç var. Biz başkaları gibi rakiplerin puan kayıpları üzerinden matematik yapmıyoruz, kendi göbeğimizi kendimiz kesiyoruz. İpler hala bizim elimizde, şampiyonluk hala bizim masamızda duruyor. Ancak o masadan o kupayı almak için, Samsun'daki o ruhsuz oyunu Florya'nın kapısında bırakmak zorundayız. Şimdi teknik heyetinden futbolcusuna, yöneticisinden taraftarına kadar herkesin silkelenme vaktidir. O rehavet hırkasını çıkarıp, o şanlı parçalıyı yeniden terletme zamanıdır. Biz bitti demeden hiçbir şey bitmez; ama biz "bitti" demek için sahada o kavgayı vermek zorundayız. "Mayıslar bizimdir" mottosu, sadece bir slogan değil, bir karakter beyanıdır. O karakteri sahaya koyduğumuz an, o kupa yine layık olduğu yere gelecektir. Aslan kısa bir uykuya daldı ama uyanmasını da en iyi o bilir. Yeter ki o rehavet toprağını üzerimizden atalım!