Büyük umutlarla, ekran başında uykusuz kalma pahasına alarmlar kurarak başladığımız 2026 Dünya Kupası serüveni, ne yazık ki daha grup aşaması bitmeden bizim için noktalandı. Şimdi herkes birbirini suçluyor, fatura kesecek yer aranıyor. Ama gelin eğri oturalım, doğru konuşalım. Bu başarısızlık tesadüf müydü? Kesinlikle hayır. Bu, perşembenin gelişinin çarşambadan belli olma hikayesidir. Öncelikle Türkiye Futbol Federasyonu yönetiminin bu süreçteki idari ve lojistik yönetimini masaya yatırmak gerekiyor. Milli takım kampı, dünyanın en prestijli turnuvasına hazırlanma yeri olmaktan çıkıp adeta bir halkla ilişkiler (PR) merkezine dönüştürüldü. Otel lobilerindeki o ciddiyetsiz hava, turnuva öncesi planlama eksiklikleri ve takımı turnuvanın yapılacağı coğrafyanın zorlu şartlarına (nem, sıcaklık, bitmek bilmeyen seyahat mesafeleri) zihnen ve bednen hazırlayamamak tamamen vizyon eksikliğidir. Federasyon, saha dışı polemiklerle uğraşmaktan saha içine konsantre olamadı. Gelelim teknik direktör Vincenzo Montella’ya... Sayın Montella, Adana Demirspor’da oynattığı ve o dönem başarı getiren "santrforsuz oyun" modelini, dünya futbolunun zirvesi olan bu arenada inatla dayatmaya kalktı. Elindeki mevcut kadronun dinamiklerini, fiziksel gücünü doğru analiz edemedi. Takım içinde oyuncu tercihlerinde ve saha içi hiyerarşide otorite zafiyeti yaşandığı, saha kenarından oyuna hamle yapmakta sürekli geç kalındığı çok net görüldü. Modern futbolun gerektirdiği o esnek taktiksel reaksiyonları turnuva boyunca tek bir maçta bile gösteremedi. Ve tabii ki futbolcular... Avrupa’nın dev kulüplerinde oynayan, milyonlarca euronun döndüğü piyasada el üstünde tutulan yıldızlarımızın sahada ayakta duracak hali yoktu. Afrika ve Güney Amerika takımları sahada her top için tabiri caizse savaşırken, bizim oyuncularımızın birçoğunda o isyankâr, formanın ağırlığını hisseden ruhu göremedik. Fiziksel olarak rakiplerin gerisinde kalabilirsiniz, iklime alışamamış olabilirsiniz ama mücadeleden, ikili opsiyonlardan bu kadar kolay vazgeçemezsiniz. Sahadaki bu kopuk görüntü, takım içi disiplinin ve konsantrasyonun ne derece zayıf olduğunu kanıtladı. Biz bu filmi daha önce de izledik. Ders alınmadığı sürece de izlemeye devam edeceğiz. Galatasaray Kemerburgaz'da kendi profesyonel dünyasını kurup vizyonunu Avrupa kupalarına dikmişken, Türk futbolunun tepe yönetiminin ve milli takım organizasyonunun bu amatör görüntüsü içimizi acıtıyor. Bu turnuva bizim için bitti ama bu vizyonsuzluğun, yapılan hataların ve Türk futbolunu bu duruma düşürenlerin sonuna kadar takipçisi olacağız!